Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Γιαγιά.

Ένα από τα πράγματα που έχω να θυμάμαι τόσο από την παιδική, όσο και από την εφηβική μου ηλικία, είναι το σπίτι της γιαγιάς μου στο χωριό. Ένα σπίτι που, με την άφιξη μας, έμοιαζε το καλύτερο τουριστικό θέρετρο για ένα παιδί: Η γιαγιά που μας περίμενε, είχε ήδη φροντίσει να φτιάξει τα χωριάτικα καλούδια της (αυτό σημαίνει αμέτρητες πίτες και πιτάκια με διάφορες γεμίσεις, πίτσα, σαρμαδάκια, και κάθε λογής λιχουδιές). Το σπίτι λαμποκοπούσε, τα κρεβάτια μας μας περίμεναν, έτοιμα στρωμένα, όλα ήταν στην εντέλεια.

Η ίδια η γιαγιά, εκείνες τις μέρες που ήμασταν στο χωριό, έπαιρνε το ρόλο της πολύ πολύ σοβαρά. Ήθελε να είναι πάντα στην υπηρεσία μας, να μην μας λείψει τίποτα, το μόνο που ζητούσε ήταν να της κάνουμε τα ψώνια. Σε κάθε μας βήμα, από την στιγμή που θα ξυπνούσαμε μέχρι την στιγμή που θα πέφταμε πάλι για ύπνο, η γιαγιά ήταν από πίσω μας (ορισμένες φορές και κυριολεκτικά) να "διορθώνει" ό,τι εμείς "χαλούσαμε". Και ακόμη κι αν καμιά φορά εμείς τα εγγόνια την προφταίναμε από το να στρώσει το κρεβάτι μας ή να πλύνει τα πιάτα, πάντα την θυμάμαι να μην μας αφήνει μεν, αλλά να γκρινιάζει δε. Μάλλον στα μάτια της, έπρεπε να μας μαλώσει για να μάθουμε να είμαστε καθαροί και συμμαζεμένοι, αλλά όχι εκείνη την στιγμή. Εκείνη την στιγμή, στο δικό της το σπίτι, θα τα έκανε όλα αυτή, με τον τρόπο που αυτή ήξερε και την βόλευε, και ας μην ήταν πάντα ο πιο πρακτικός τρόπος.

Μπορεί να πήγαινε κούτσα-κούτσα όλη μέρα, αλλά πήγαινε, κώλο δεν έβαζε κάτω. Όταν το βράδυ επέστρεφα από τις εξόδους μου, 3 ή 4 η ώρα, με το που έκλεινα την πόρτα πάντα ήξερα ότι θα ακούσω την ερώτηση της "Sourotiri γύρισες;", και ενώ ήξερα ότι εκείνη την στιγμή δεν φοράει ακουστικό και δεν μπορεί να με ακούσει, απαντούσα καταφατικά και εμφανιζόμουν στην πόρτα του δωματίου της για να δει το περίγραμμα μου και να ηρεμήσει. Μετά έσβηνα το φως του χωλ (που μάλλον αυτή ήταν η λειτουργία του, να μπορεί να δει το περίγραμμα μου μες στη νύχτα, δεν εξηγείται αλλιώς να καίει όλη νύχτα το φως!!!), και ετοιμαζόμουν για ύπνο.

Η γιαγιά ήταν πάντα πνεύμα ανεξάρτητο. Δεν ήθελε να χαλάσει την ρουτίνα της για κανέναν λόγο, και ας ήξερε ότι από ένα σημείο και μετά δεν την βαστάνε τα πόδια της. Απλά θα τα έκανε όλα πιο αργά. Και ας της έλεγαν όλοι, παιδιά και εγγόνια, ότι δεν χρειάζεται να έχει 5 μπρίκια διαφορετικού στυλ και μεγεθών, ότι δεν χρειάζεται να κρατάει παμπάλαιες κατσαρόλες και τηγάνια, ότι έχει πάρα πολλά πιάτα και πιατάκια και φλυτζανάκια, ότι όλα αυτά έπιαναν πολύ χώρο και την κούραζαν. Αυτή εκεί, αγύριστο κεφάλι, ήθελε να έχει την καβάτζα της μην τυχόν και χαλάσει το τάδε σκεύος και ξεμείνει. Και όσο για τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα, νομίζω ότι πάντα μέσα της είχε την κρυφή ελπίδα, στο επόμενο Πάσχα να μαζευτούμε όλοι, παιδιά, γαμπροί, νύφες και εγγόνια στο σπίτι της, 25-30 άτομα συναπάντημα, όπως παλιά.

Για όλους αυτούς τους λόγους, μπορώ να πω πως η τελευταία μου επίσκεψη, μέσα στο Πάσχα, με πόνεσε. Εκεί είδα για πρώτη φορά (ή μάλλον συνειδητοποίησα;) το σπίτι της γιαγιάς να παραπαίει. Εκτός των λιχουδιών που είχε έτοιμες, δεν συνέβαινε τίποτα από όσα γίνονταν παλιά. Η γιαγιά δεν έφερνε καμία αντίσταση στο να πλύνουμε τα πιάτα, να στρώσουμε το κρεβάτι ή να συμμαζέψουμε. Γυρίσαμε το βράδυ από την έξοδο μας και το πρωί μας είπε ότι δεν κατάλαβε πότε ήρθαμε. Για πρώτη φορά είδα ιστούς από αράχνες σε γωνίες, για πρώτη φορά το σπίτι δεν μοσχοβολούσε. Και δεν είναι φυσικά ότι με πείραξε το ότι τα κάναμε όλα εμείς, εξάλλου εδώ και χρόνια την παρακαλούσαμε να μας αφήσει να τα κάνουμε για να την ξεκουράσουμε.

Είναι ότι, εφόσον και η ίδια έδειχνε παραιτημένη από το να τα κάνει όλα αυτά, μάλλον καταλαβαίνει καλά ότι γέρασε. Και πίστεψε με, για να έχει πιστέψει αυτή η γιαγιά ότι γέρασε και να το δείχνει ΚΑΙ με την γλώσσα του σώματος, πάει να πει ότι γέρασε και μάλιστα πολύ.

7 σχολίασαν...:

not-just-mums είπε...

αχ, οι δικές μου δεν υπάρχουν πια και για να πω την αλήθεια δεν είμασταν ποτέ πολύ κοντά, ίσως λάθος των γονιών μου, αντίξοες συνθήκες, δεν ξέρω. πάντως τώρα που η μαμά μου έχει γίνει γιαγιά, με όλα τα στραβά της, ξέρω σίγουρα ότι θα χαρίσει στα μικρά αν μη τί άλλο υπέροχες αναμνήσεις. όπως ας πούμε να τους διηγείται τί γίνεται στη βέρα στο δεξί κάθε απόγευμα. ακόμα και αυτό μου φαίνεται χαριτωμένο.

γυάλινο δάκρυ είπε...

Πολύ συγκινητικό το ποστ σου για μένα που δεν πρόλαβα να ζήσω από κοντά για μεγάλο διάστημα με καμία από τις 2 γιαγιάδες μου. Τρομαχτικές δε οι 2 τελευταίες παράγραφοι, εσύ το βλέπεις στη γιαγιά σου, εγώ στους γονείς μου και στους κοντινούς συγγενείς. Με φοβίζει γαμώτο. Είναι η φυσική εξέλιξη, αλλά δεν παύει να είναι τρομαχτικό.
Να ξέρεις ότι είσαι τυχερός που έχεις αυτές τις αναμνήσεις από τη γιαγιά σου πάντως, τα λίγα που θυμάμαι εγώ από τις δικες μου με κάνουν να εύχομαι να είχα περισσότερα να θυμάμαι, να είχαμε μεγαλύτερη επαφή.

ria είπε...

της κάνατε τουλάχιστον το χατήρι να μαζευτήτε όλοι και να σας χαρεί; μπορεί να ήταν το τελευταίο της πάσχα...

princess είπε...

Ξερεις, η παραιτηση ειναι η παραδοχη του γηρατος, κι η παραδοχη του γηρατος ειναι κατι σαν καλωσορισμα στο τελος.. Γιαυτο θα συμφωνησω με τη Ρια: μαζευτειτε ολοι, να σας χαρει, φροντιστε την εσεις, κανακεψτε την.. Τωρα που την εχετε, γιατι μετα θα ναι αργα...

Sourotiri είπε...

not-just-mums, έτσι πιστεύω κι εγώ, ότι σε καμιά 40 χρόνια, αυτές οι αναμνήσεις θα είναι χαριτωμένες :)

Γυάλινο δάκρυ, όντως :)

Ρια, όχι, ετοιμάζεται για τον γάμο μου, εκεί μάλλον θα είναι όλοι μαζεμένοι :)

Πρίνσες, νομίζω ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχει αυτό.

An-Lu είπε...

Δώσε της όσες πιο πολλές αγκαλιές μπορείς...ΤΩΡΑ....

πτυχιακες εργασιες είπε...

Πολύ συγκινητικό, μου θύμισες διάφορα...ούτε εμένα υπάρχουν πια..επωφελήσου όσο περισσότερο μπορείς λοιπόν και πέρνα χρόνο μαζί της..