Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

The Wedding Series part 3: Οι κακοί επαγγελματίες.

Η αλήθεια είναι πως, όταν ξεκινούσαμε τις προετοιμασίες του επικείμενου γάμου μας, καταλάβαμε από νωρίς πως τα χρήματα που θα ξοδεύαμε θα ήταν αρκετά, όσο κι αν προσπαθούσαμε να κόψουμε από παντού. Δεδομένου του μεγάλου ποσού λοιπόν, θα περιμέναμε ότι οι επαγγελματίες με τους οποίους θα συζητούσαμε, θα μας συμπεριφερόντουσαν ανάλογα. Για κάποιους μπορώ να πω ότι αυτό έγινε και με το παραπάνω. Για κάποιους άλλους όμως, όχι. Φαίνεται ότι ο κακός επαγγελματίας είναι φαινόμενο που δεν υπάρχει μόνο στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα που διακινεί λιγότερα χρήματα, αλλά είναι ίδιον μερικών ανθρώπων.

Παράδειγμα νο.1: Ο μαλάκας φωτογράφος.
Σε μια από τις συζητήσεις που είχαμε με διάφορους φωτογράφους, πέσαμε και πάνω σε κάποιον, με τον οποίο είναι η αλήθεια πως, δεν νιώσαμε και ιδιαίτερη χημεία από την αρχή. Το clue της υπόθεσης είναι πως, αφού ο φωτογράφος -εν αγνοία του, είναι η αλήθεια- στην ουσία έθαψε κανονικά με το φτυάρι το στυλ της φωτογράφησης που θέλουμε εμείς να κάνουμε, ήθελε 4-5 μέρες για να σκεφτεί τί προσφορά θα μας έκανε. Τελικά μας πήρε τηλέφωνο μετά από 2 εβδομάδες (!), για να μας δώσει μια προσφορά που κόστιζε 50% παραπάνω από αυτό που είχαμε κατά νου και θα μας έμενε στα χέρια φωτογραφικό υλικό 70% λιγότερο!!! Το ακόμη πιο άσχημο της υπόθεσης, είναι ότι καταλάβαμε πως αυτή η προσφορά έγινε γιατί ο άνθρωπος δεν ήθελε να μας αναλάβει γιατί δεν ταιριάζαμε με τα... αισθητικά του standards!!!

Παράδειγμα νο.2: Η μαλάκω ράφτρα νυφικών.
Διερευνώντας το ενδεχόμενο η Λίνα να ράψει νυφικό, μπας και μας βγει φτηνότερα, βρήκαμε το τηλέφωνο μιας μοδίστρας που φτιάχνει νυφικά, η έδρα της οποίας είναι στην Θεσσαλονίκη, δηλαδή, μακριά από την πόλη στην οποία διαμένουμε. Προσπαθήσαμε να κλείσουμε ραντεβού μαζί της, για να συζητήσουμε. Το εντυπωσιακό είναι ότι η συγκεκριμένη, απέφευγε να μας κλείσει ραντεβού (!), αν και εμείς θέλαμε να το κανονίσουμε για αρκετά μετά, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν λίγο δύσκολο να ήταν κλεισμένη. Δεν σήκωνε τηλέφωνα, δεν απαντούσε σε emails, και γενικά είχε μια συμπεριφορά που θα είχε ένας άνθρωπος που μας χρωστάει λεφτά και όχι που θέλουμε να συζητήσουμε μαζί του για να πάρει λεφτά...!!! Αν δεν είσαι συνεπής εσύ πρώτα ρε άνθρωπε, πως περιμένεις από τον πελάτη να σε εμπιστευθεί, μου λες;

Παράδειγμα νο.3: Η μαλάκω ιδιοκτήτρια οίκου νυφικών.
Λίγες μέρες μετά το πρώτο κρούσμα, η Λίνα είπε να περάσει από έναν οίκο νυφικών για να δοκιμάσει. Εν ολίγοις, όταν η ιδιοκτήτρια άκουσε ότι ο γάμος θα γίνει σε κανένα δεκάμηνο από την στιγμή που έγινε αυτό το σκηνικό, δεν ξέρω γιατί, δεν ήθελε να κλείσει το ραντεβού...!!! Με μαλακίες τύπου "ακόμη είναι νωρίς", "τι θέλεις και το ψάχνεις από τώρα, έλα αργότερα", ανάγκασε την Λίνα να της πει "ε να μην σας πιέζω κιόλας", χάνοντας οριστικά την ευκαιρία της. Εμ βέβαια, πρέπει όλες οι νύφες να πάνε τελευταία στιγμή στους οίκους νυφικών, και υπό την πίεση του χρόνου να μην προλάβουν να δουν πολλούς, για να κλείσουν σε όποια καργιόλα τους πιπιλίσει τα αυτιά, έτσι; Ρούφα τώρα ηλίθια.

Παράδειγμα νο.4: Ο βλαμμένος τυπογράφος.
ΟΚ, αυτό δεν έτυχε σε μας, μιας και είναι πολύ νωρίς για να τυπώσουμε προσκλητήρια, αλλά στους κουμπάρους μας, που τους παντρέψαμε τον περασμένο Ιούνιο. Έκαναν που έκαναν οι κουμπάροι μας τις προετοιμασίες μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, έπρεπε να συναντηθούν οι δρόμοι τους και με τον βλαμμένο τυπογράφο για να τους αγχώσει περισσότερο. Ο τύπος λοιπόν, όχι απλώς άργησε μια φορά την προθεσμία παράδοσης των προσκλητηρίων (που, όταν δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου, μπορεί να αποβεί πολύ ψυχοφθόρο), όχι απλώς έγραψε λάθος τον αριθμό λογαριασμού της τράπεζας όταν τα έδωσε (μαζί με άλλα τυπογραφικά και ορθογραφικά λάθη, όπως "λίσταιστα γάμου", αλλά και στην δεύτερη εκτύπωση παρέλειψε να γράψει το κέντρο διασκέδασης (που στο πρώτο προσκλητήριο το είχε γράψει)!!! Μιλάμε για τρελό μαλάκα!!!

Παράδειγμα νο.5: Ο δεύτερος βλαμμένος τυπογράφος.
Για τον δικό μας γάμο όμως, η αλήθεια είναι ότι προλάβαμε να έρθουμε και εμείς σε επαφή με έναν τυπογράφο. Βλέπετε, είχαμε μια πρωτότυπη ιδέα για το προσκλητήριο μας, και εκπλαγήκαμε όταν είδαμε αυτήν την ιδέα ελαφρώς παραλλαγμένη σε κάποια δείγματα στο internet. Έτσι, αποφασίσαμε να στείλουμε μερικά emails στον τυπογράφο για να συζητήσουμε αν είναι δυνατόν να κάνουμε μερικές αλλαγές στο δείγμα του. Η συζήτηση που ακολούθησε δεν έβγαζε νόημα, και έτσι, αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε στο χέρι το προσκλητήριο για να του το στείλουμε, έτσι ώστε να του δώσουμε να καταλάβει ακριβώς τι εννοούμε. Και ο κάφρος τι νομίζετε ότι έκανε;;; Δεν μας απάντησε ποτέ (!), προφανώς επειδή βαρέθηκε να μιλάει μαζί μας και από πάνω ανέβασε το δικό μας προσκλητήριο στα δείγματά του (!!!) προς πώληση!!! Εννοείται ότι του τα ψάλαμε και το κατέβασε, όπως εννοείται με αυτόν δουλειά δεν πρόκειται να κάνουμε.

Παράδειγμα νο.6: Η ιδιοκτήτρια ξενοδοχείου που έχει αίθουσα δεξιώσεων.
Έχεις ξενοδοχείο με αίθουσα δεξιώσεων. Ένας γάμος για σένα λοιπόν, δεν σημαίνει μόνο έσοδα από το γλέντι, αλλά και από τα δωμάτια που σίγουρα θα χρειαστούν κάποιοι καλεσμένοι. Συνεννοείσαι τηλεφωνικά με το ζευγάρι για να συναντηθείτε. Και τι κάνεις; Αργείς στο ραντεβού σου μισή ώρα (δεν μπορώ, έχω θέμα με την γαμημένη την συνέπεια!!!), και όταν έρχεσαι, μπαίνεις στο γραφείο σου και φωνάζεις στον σεκιουριτά να μας πει να μπούμε μέσα, αντί να σύρεις τον κώλο σου να μας καλησπερίσεις και να μας βάλεις στο γραφείο σου;!;!;!; Hello, ξέρεις, υπάρχει κάτι που το λένε "ευγένεια"!!!

Παράδειγμα νο.7: Οι περισσότεροι.
Ένα άλλο δείγμα κάκιστου επαγγελματισμού, ακόμη και από αυτούς που κατά τα άλλα ήταν ευγενέστατοι, τυπικότατοι και εξυπηρετικότατοι, είναι ο τρόπος ανακοίνωσης της τιμής. Ρε παιδιά, εσείς όταν πάτε σε ένα μαγαζί για να πάρετε ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, και ρωτάτε για την τιμή, δεν περιμένετε η τιμή που θα σας πει ο μαγαζάτορας να είναι η τιμή που θα πληρώσετε; Ε εσείς τότε γιατί σκατά λέτε τιμές χωρίς ΦΠΑ, και μας αναγκάζετε να βγάζουμε κομπιουτεράκια για να υπολογίσουμε την πραγματική τιμή; Και όχι μόνο αυτό, πολλοί από σας δεν μας είπατε καν ότι οι τιμές που μας είπατε είναι χωρίς ΦΠΑ αλλά έπρεπε να μυρίσουμε τα δάχτυλά μας!!!

Παράδειγμα νο.8: Αυτοί που έχουν σκατά site στο internet.
Είσαι επαγγελματίας και μάλιστα νέος. Έχεις επαφή με τις νέες τεχνολογίες, και μάλιστα όχι απλώς αυτό, αλλά χειρίζεσαι όλα τα προϊόντα της Apple στα δάχτυλα. Στηρίζεις την δουλειά σου στην προβολή μέσω internet και αποφασίζεις να φτιάξεις site. Ε τότε ρε γαμώτο, φρόντισέ το το γαμημένο το site, έτσι όπως είναι, δυσφήμιση σου κάνει, όχι διαφήμιση! Πως δηλαδή;

Βάλε σημεία στίξης, μην μου τα γράφεις όλα μέσα σε μια πρόταση. Κι αν δεν μπορείς, ρώτα κανέναν άνθρωπο γαμώτο.

Μην κάνεις τόσο βαριά site που να έχουν δύσκολη πλοήγηση!!!

Μην χρησιμοποιείς αποκλειστικά δωρεάν πλατφόρμες τύπου blogspot ή wordpress, δείχνει φτήνια!!!

Παράδειγμα νο.9: Αυτοί που άλλα σου πουλάνε και άλλα σου δίνουν.
ΟΚ, αυτό δεν μας έτυχε, αλλά ακούσαμε πως, σε ορισμένα φημισμένα γραφεία φωτογράφων γάμου, στα οποία πας γιατί ξέρεις ότι υπάρχει ο τοπ φωτογράφος (ας τον πούμε "Γαμάουα") που τον γουστάρεις τρελά και πας μόνο για αυτόν, την τελευταία στιγμή πριν τον γάμο (για να μην σου πω και την ίδια μέρα), ο "Γαμάουα" παθαίνει κάτι και στέλνει στην θέση του έναν "επιλεγμένο συνεργάτη", στην ίδια τιμή φυσικά. Όλως τυχαίως, ο "Γαμάουα" βρίσκεται σε κάποιον άλλο γάμο, γιατί έχει κλείσει 2 (ή 5, ή 10) γάμους την ίδια μέρα! Είπατε τίποτα;

Αυτά για την ώρα :) Πολύ θα ήθελα να διαβάσω και τις δικές σας εμπειρίες από κακούς επαγγελματίες που ασχολούνται με τον γάμο, μπας και αποφύγω καμιά κακοτοπιά :)

Τα λέμε στα σχόλια.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Μην γαμάτε γιατί χανόμαστε

Εντάξει, όλοι συμφωνούμε πως το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας με τις λίγες γεννήσεις είναι αρκετά σοβαρό. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου αυτό:

Η "Ελληνορθόξη Πολύτεκνη Οικογένεια". Δεδομένου ότι αυτό το φυλλάδιο μοιραζόταν σε εκκλησία δεν θα περίμενα κάτι πολύ καλό. Και η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο δεν σε προετοιμάζει για το σοκ που έρχεται όταν ανοίξεις και διαβάσεις τις μέσα σελίδες.

Κρατηθείτε.

Εδώ είμαστε μόλις στην 2η σελίδα. Αυτός ο "φιλανθρωπικός, κοινωφελής και μη κερδοσκοπικός σύλλογος" λοιπόν, δέχεται δωρεές. Θα περίμενε κανείς ότι θα γίνονταν αποδεκτές δωρεές με χρήματα ή είδη πρώτης ανάγκης (που γίνονται). Οι άνθρωποι όμως δεν σταματάνε εδώ. Δέχονται και ΟΙΚΙΕΣ ή ΟΙΚΟΠΕΔΑ από τους "σύγχρονους ήρωες Πολύτεκνους". Τι μεγαλόκαρδοι που είστε!!! Εγώ θα δεχόμουν μόνο εμπορικά κέντρα ως δώρο, άκου εκεί οικίες και οικόπεδα, με ψιλά θα ασχολούμαστε;


Και φυσικά βρίσκονται άνθρωποι για να δώσουν τα λεφτά τους σε αυτήν την οργάνωση. Και στέλνουν και επιστολές από πάνω. Και δεν μιλάμε για 50 και 100 ευρώ, αλλά για 500 και 1000. Πόση βλακεία να αντέξει κανείς πια;

Νομίζω ότι βιάστηκα να μιλήσω. Βλέπεις, αυτοί που εκδίδουν αυτό το άγιο περιοδικό, μας συνιστούν να μην απευθυνόμαστε σε αυτά τα διαβολικά "Κέντρα Οικογενειακού Προγραμματισμού" που συνιστούν εκτρώσεις αλλά και -άκουσον-άκουσον και λιθοβόλησον αυτούς- και ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ!!! Μάλιστα. ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΤΩΡΑ. Λεφτά δεν έχουμε να φάμε, τι θέλει να πει ο ποιητής, να γαμάμε αβέρτα και να σκορπάμε παιδιά που ξέρουμε ότι θα πεινάσουνε; Πόση βλακεία να αντέξει κανείς πια;


Εδώ υπάρχει μια αναφορά για τις εκτρώσεις, σύμφωνα με την οποία, κάθε χρόνο γίνονται μισό δις εκτρώσεις "σύμφωνα με τον ΟΗΕ". Ουάου, μιλάμε παρά τρίχα γλιτώσαμε τον υπερπληθυσμό :Ρ (Μην τυχόν και ζητήσει κανείς παραπομπή στο πρωτότυπο κείμενο του ΟΗΕ, το λέει η "Ελληνορθόδοξη Οικογένεια" λέμε!!!)

Το τελειωτικό χτύπημα βρίσκεται στην τελευταία σελίδα. Πρόκειται για την περίπτωση μιας εγκύου με καρκίνο, που προτίμησε λέει την μητρότητα από την χημειοθεραπεία. Το παιδί γεννήθηκε πενταμηνίτικο (αλήθεια, γίνεται αυτό;) και αυτή η "Μάρτυρας της Μητρότητας" είναι σύμφωνα με το περιοδικό, ένα ηρωικό παράδειγμα. Η υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο.

Δεν αντιλέγω ότι αν οι ελληνικές οικογένειες είχαν πάνω από δυο παιδιά η κάθε μία, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα στην χώρα μας. Άλλο αυτό όμως, και άλλο να χαρακτηρίζεις "ήρωες" τους πολύτεκνους (κάποιοι από τους οποίους, στην τελική, μόνο ηλίθιοι μπορούν να χαρακτηριστούν όταν σου λένε "όσα μας δώσει ο Θεός"... ΜΑΛΑΚΑ, κανένας θεός δεν στα δίνει, το πουλί σου είναι που δεν το βγάζεις!!!) και με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς (π.χ. "φυγότεκνος"!!! Χαχαχαχαχαχα) όσους δεν είναι πολύτεκνοι.

Η δε σύνδεση της πολυτεκνίας με την θρησκεία είναι -το λιγότερο- συγκλονιστική. Δηλαδή αν τους στείλει δωρεά κάποιος υπερπολύτεκνος αλλά άθεος, δεν θα την δεχτούν;

Πότε θα γίνουμε Άνθρωποι ρε;

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Βιέννη: A christmas city :)

Έχοντας περάσει ένα 2011 που στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν απαίσιο, κάποια χρήματα που μας ήρθαν από το πουθενά μας ώθησαν στην απόφαση να τα επενδύσουμε σε ένα ακόμη ταξίδι. Ο προορισμός μας ήταν η Βιέννη, η πρωτεύουσα της Αυστρίας.

Πριν αρχίσω τις εντυπώσεις μου από την πόλη της Βιέννης, θα αναφέρω κάποια "τεχνικά" στοιχεία του ταξιδιού μας. Πετάξαμε από Θεσσαλονίκη με Malev προς Βουδαπέστη με ταυτότητα (πολύ μέτρια εταιρεία παρεμπιπτόντως) και από εκεί πήραμε λεωφορείο (η εταιρεία μας ήταν η Orangeways) για την Βιέννη (διάρκεια ταξιδιού 3 ώρες). Ο λόγος που κάναμε αυτήν την παράκαμψη ήταν οικονομικός, μιας και έτσι το ταξίδι βγήκε περίπου 210€ το αεροπορικό συν 17€ το λεωφορείο (πήγαινε-έλα) κατά άτομο.

Βιέννη λοιπόν. Μια πόλη που, αν δεν έχεις επισκεφθεί κάποια από τις μεγάλες πόλεις της περιοχής (Μόναχο ή Πράγα για παράδειγμα), μπορεί να σε μαγέψει. Εμείς που έχουμε επισκεφθεί τόσο την Πράγα όσο και πολλές γερμανικές πόλεις, δεν μπορώ να πω ότι μαγευτήκαμε, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι χόρτασε το μάτι μας ομορφιά!

Βολτάραμε πολύ στους κεντρικούς πεζοδρόμους της, θαυμάσαμε τα πανέμορφα κτίρια που βρίσκονται διάσπαρτα τόσο στο κέντρο όσο και παραέξω, φάγαμε τα παραδοσιακά τους πιάτα αλλά και τιμήσαμε τα φημισμένα (και υπερεκτιμημένα) βιεννέζικα γλυκά. Είδαμε μια πόλη φιλικότατη στους κατοίκους της, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, είναι πολύ κουλτουρέ τύποι. Μιλώντας για κουλτούρα, επισκεφτήκαμε την Volksoper (=όπερα του λαού στα γερμανικά), και παρακολουθήσαμε το παραμύθι "Χάνσελ και Γκρέτελ" σε μορφή όπερας, μείναμε άφωνοι με το πόσο προσεγμένο ήταν το κτίριο της Όπερας του Λαού και αναρωτηθήκαμε πώς θα ήταν η κρατική Όπερα από μέσα.

Δεν αφήσαμε χαμένη την ευκαιρία να επισκεφθούμε την Χριστουγεννιάτικη Αγορά στην είσοδο του παλατιού του Schonbrunn (στο οποίο δεν μπήκαμε μέσα, έχοντας βαρεθεί από τα τόσα παλάτια που έχουμε δει στα ταξίδια μας), η οποία ήταν πανέμορφη και σε έβαζε κατευθείαν μέσα στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα, παρέα με το ζεστό κρασάκι :) Πήγαμε και λίγο παραέξω με το τραμ 38, στο Grinzing, ένα προάστιο της Βιέννης, μια γραφικότατη περιοχή γεμάτη με παραδοσιακά ταβερνάκια, όπου φάγαμε υπό τους ήχους του -ζωντανού- βιολιού και ακορντεόν. Εννοείται -όπου γάμος και χαρά- ότι πήγαμε και στο Luna Park της πόλης, ανεβήκαμε στην ρόδα του -η πιο παλιά ρόδα της Ευρώπης-, το μόνο παιχνίδι που δούλευε (μιας και το Luna Park της Βιέννης είναι κλειστό τον χειμώνα).

Κάνοντας αυτήν την ανασκόπηση τώρα, λίγες μέρες μετά την άφιξή μας στην Ελλάδα, συνειδητοποιώ ότι η Βιέννη με έχει αφήσει με μια αίσθηση χαλαρότητας. Μας ρούφηξε μέσα της, στους ρυθμούς της, στον πολιτισμό της, στην ευγένεια των κατοίκων της. Για άλλη μια φορά, μια προηγμένη ευρωπαϊκή πόλη μας έδειξε τον τρόπο, πώς μπορεί κανείς να ζει ανθρώπινα και κυρίως όμορφα.

Δεν διαφέρει βέβαια σχεδόν σε τίποτα από αρκετές γερμανικές πόλεις (το κοντινό Μόναχο μοιάζει πολύ, ακόμη και ο χαιρετισμός "Γκρούσγκοτ" των κατοίκων των 2 πόλεων είναι ίδιος), και ίσως για αυτόν τον λόγο, παρόλη την αδιαμφισβήτητη ομορφιά της, μου λείπει το αίσθημα του ενθουσιασμού. Η αλήθεια βέβαια είναι πως την τελευταία μέρα πριν φύγουμε, κάνοντας τις τελευταίες μας βόλτες στο κέντρο, βλέπαμε τις ετοιμασίες που γίνονταν στο κέντρο για την Πρωτοχρονιά και μου ήρθαν αναμνήσεις από την Πρωτοχρονιά που έκανα πριν 12 χρόνια εκεί, που νόμιζα ότι περπατάω μέσα σε ένα παραμύθι.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μια πόλη που προτείνω στον καθένα να επισκεφθεί, μιας και έχει πολλά να σου δώσει ως ταξιδιώτη.

Αρκετά όμως με τα λόγια, ας μιλήσουν οι φωτογραφίες :)


Η εξωτερική όψη της κρατικής Όπερας της Βιέννης.


Ένα πιάτο με την φημισμένη -και υπερεκτιμημένη- Sacher Torte.


Υπέροχα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, σε κάποια βιτρίνα του κέντρου :)


Το Χριστουγεννιάτικο παζάρι, με φόντο το παλάτι του Schonbrunn.



Ένα από τα περίπτερα του παζαριού :)


Ο Ναός του Αγίου Στεφάνου, επιβλητικός, στο κέντρο της πόλης :)


Το δημαρχείο της πόλης :)


Στο πάρκο μπροστά από το δημαρχείο, τρενάκια πάνω στα κλαδιά τραβούσαν το βλέμμα μας :)


Η Αθηνά μπροστά από το κοινοβούλιο της Αυστρίας ή αλλιώς, το πώς θα έπρεπε να είναι το δικό μας κοινοβούλιο.


Η πιο παλιά ρόδα της Ευρώπης :)


...και η θέα από κει πάνω :)


Μέσα σε μια εκκλησία, στο Grinzing.


Παραδοσιακό αυστριακό σνίτσελ :)


Σκηνή από την όπερα του λαού :)