Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ζωόδια.

ΟΚ ρε παιδί μου, ας πούμε ότι επειδή προσπαθώ αρκετά συχνά να μπαίνω στην θέση του άλλου, μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος μπορεί να πιστεύει σε μια θρησκεία. Στο κάτω-κάτω, είναι κοινωνικά 100% αποδεκτό, και, ας μην γελιόμαστε, έχει και τα καλά του: Το Πάσχα έχει τον χαβαλέ του, με τα πυροτεχνήματα, τα κόκκινα αυγά, την πορεία του επιταφίου. Τα Χριστούγεννα (ή μήπως θα έπρεπε να πω τα Χριστογεννητούρια; Ή μήπως Η Χριστούγεννα; Γουατέβερ) έχουν τα κάλαντά τους, το όλο κλίμα που πρέπει να παραδεχτώ ότι μου αρέσει, τα ρεβεγιόν, κτλ. Εξάλλου, στην θρησκεία χρωστάμε όλοι το γεγονός ότι έχουμε και μια δεύτερη γιορτή μέσα στον χρόνο, εκτός από τα γενέθλιά μας. Ακόμη και να μην πιστεύεις καθόλου λοιπόν (όπως εγώ), πρέπει να παραδεχτείς ότι εξαιτίας της θρησκείας απολαμβάνεις μερικά πράγματα.

Αυτούς όμως που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβω, είναι τους ανθρώπους που πιστεύουν στα ζώδια.

Πρόσεξε: Δεν μιλάω για αυτούς που, ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό ή μια εφημερίδα, κοιτάνε την σελίδα των ζωδίων για χαβαλέ και στο επόμενο λεπτό ξεχνάνε τί έχουν διαβάσει. Μιλάω για εκείνους που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ. Για εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχουν 144 ομάδες ανθρώπων (12 ζώδια επί 12 ωροσκόποι), χωρισμένες ανάλογα με την ημερομηνία και την ώρα γέννησης του καθενός. Για εκείνους που πιστεύουν ότι η κάθε μια ομάδα ανθρώπων έχει τα δικά της, ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Για εκείνους που δίνουν λεφτά σε αστρολόγους σε τακτική βάση για να τους πουν τί γίνεται στην ζωή τους ή τί θα γίνει. Για εκείνους που πιστεύουν ότι η αστρολογία είναι "ΕΠΙΣΤΗΜΗ" (!!!) και δέχονται τα πορίσματα της ως νόμους (οι θρησκευόμενοι τουλάχιστον, αντιλαμβάνονται ότι δεν μιλάνε για επιστήμη). Για εκείνους που παίρνουν τηλέφωνα στον Χορταρέα και εκείνους που βλέπουν φανατικά την εύσωμη κυρία στον Alpha -ξέχασα πως την λένε. Για αυτούς μιλάω, που τα ζώδια επηρεάζουν την ζωή τους και πολλές φορές την ορίζουν κιόλας.

(Μιας και αναφερθήκαμε στο ζήτημα της Επιστήμης, αν πεταχτεί κάποιος στα σχόλια να μου πει ότι είναι επιστήμη η αστρολογία, πολύ θα ήθελα να μου πει σε ποιο γαμημένο πανεπιστήμιο την σπουδάζεις, να δώσω κατατακτήριες βρε αδερφέ).

Και που'σαι, μη νομίζεις ότι, δίνοντάς σου το περιθώριο να μου πεις ότι τα πιστεύεις στην πλάκα όλα αυτά, δεν καταλαβαίνω αν μου λες αλήθεια ή όχι. Απλά σου δίνω ένα περιθώριο να ξεγελάσεις τον εαυτό σου, όχι εμένα.

Μπορώ να συγχωρέσω μια περίοδο της ζωής σου, να πίστευες πραγματικά στα ζώδια, για οποιονδήποτε λόγο. Αλλά όταν σε βλέπω να είσαι 30-40 χρονών γαϊδάρα (ας με συγχωρέσουν τα θηλυκά, αλλά μόνο γυναίκες έχω συναντήσει που πιστεύουν τόσο στα ζώδια), έτοιμη να κάνεις οικογένεια και τα συναφή, ε δεν μπορώ να σε συγχωρήσω, σόρρυ. Πιστεύω ότι η νοημοσύνη σου απλώς δεν ξεπερνάει τη νοημοσύνη της σκυλίτσας μου, δεν μπορώ να σε εκτιμήσω, πως το λένε. Πιστεύω ότι άνθρωποι σαν εσένα κρατάνε το ανθρώπινο είδος πίσω, ότι αν δεν υπήρχες εσύ και οι όμοιοι σου θα ήμασταν ένα κλικ καλύτερα ως ανθρωπότητα.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποιος μπορεί να βγάλει συμπέρασμα για τον χαρακτήρα μου ή την προσωπικότητά μου, με το να του πω "Κριός με ωροσκόπο Λέοντα" ρε παιδί μου. Εδώ καλά-καλά δεν δέχομαι να βγάζει κανείς συμπεράσματα για μένα αν με ξέρει 5 μήνες. Αν λοιπόν με απορρίπτεις επειδή οι ζωδιακοί μας χάρτες (καλά το είπα;) δεν ταιριάζουν, εγώ σε απορρίπτω 10 φορές λόγω μαλακίας.

Θα μου πεις, κάτσε ρε Sourotiri, δεν ενοχλούν κανέναν, ούτε και μπορείς να πεις σε κάποιον πού να δίνει τα λεφτά του. Στο δεύτερο θα συμφωνήσουμε. Για το πρώτο, ενοχλούν εμένα, όταν μου μιλάνε για τα ζώδια και ενοχλούν και την συνείδησή μου, όταν συντηρούν ανθρώπους που δεν παράγουν (τους αστρολόγους) ΤΙΠΟΤΑ. Η βλακεία με ενοχλεί, και όχι, δεν πιάνει ούτε το επιχείρημα "μην ασχολείσαι με τους βλάκες" αφενός γιατί είναι πολύ βολικό για τον ίδιο τον βλάκα και την συνέχιση της ύπαρξής του, αφετέρου, χωρίς αντίδραση, τα κακώς κείμενα δεν φεύγουν.

Στο επόμενο βήμα, θα επιχειρήσω να δω τι πιστεύουν τα ζώδια για μένα, και αν αυτά είναι αλήθεια.

Με ένα google search "γενικά χαρακτηριστικά των ζωδίων" λοιπόν, ανοίγω την πρώτη σχετική σελίδα (αγνοώ το servitoros.gr και το womenonly.gr γιατί θεωρώ ότι δεν είναι εξειδικευμένες σελίδες, εγώ θέλω την γνώμη του ειδικού!!!): http://www.e-zwdia.gr/charactiristika-zwdiwn/

Με italics είναι τα λεγόμενα της σελίδας, τα δικά μου σχόλια με bold:

ΚΡΙΟΣ

Ο Κριός είναι ζώδιο της Φωτιάς με κυρίαρχο πλανήτη τον Άρη (φλογερός και πολεμοχαρής να φανταστώ;)

Οι Κριοί έχουν μεγάλη δυναμικότητα και απεριόριστη ενέργεια, και τους αρέσει η περιπέτεια, θέλουν να είναι πάντα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. (αρχίζουμε με γλείψιμο ή μου φαίνεται; Όχι πείτε μου αν κάποιος θα απέρριπτε εύκολα μια τέτοια φιλοφρόνηση. Ε λοιπόν, εγώ ας πούμε, ΟΥΤΕ απεριόριστη ενέργεια έχω, ΟΥΤΕ η περιπέτεια μου αρέσει, ΟΥΤΕ το επίκεντρο του ενδιαφέροντος θέλω να κατέχω. Κρατάω μια επιφύλαξη για την δυναμικότητα.)

Είναι παρορμητικοί και δυσκολεύονται να πάρουν μία απόφαση (τι λες μωρή κάμπια; Πως γίνεται αυτό;)

αλλά, μόλις καταλήξουν είναι έτοιμοι να δεχθούν οποιαδήποτε απογοήτευση είναι αυτή, δεν το βάζουν όμως κάτω εύκολα, μπορούν να συνεχίσουν την προσπάθεια όσο γίνεται περισσότερο μέχρι να πετύχουν το στόχο τους. Εκείνο που θα πρέπει να μάθουν να ελέγχουν είναι το πείσμα τους, γιατί τις περισσότερες φορές που δεν πετυχαίνει κάποιος το στόχο του με την πρώτη, ίσως θα ήταν καλύτερο να πάει παρακάτω, γιατί δεν ήταν γραφτό να γίνει, ή δεν το ήθελε πολύ, και το αποτέλεσμα συνεχώς θα τον πληγώνει. (ΟΥΤΕ πεισματάρη με λες, άσε που εδώ δεν περιγράφεται ένας πεισματάρης αλλά ένας χαζός)

Έτσι προτιμότερο θα ήταν να βάζουν καινούργιους στόχους, και όχι να μένουν σε κάτι που τους στεναχωρεί και τους χαλάει τη διάθεση, γιατί θα γίνουν επιθετικοί και στη πορεία της ζωή τους θα κάνουν πολλές εχθρότητες. (Η αλήθεια είναι ότι είμαι επιθετικός ωσάν τον Ρόκυ Μπαλμπόα, αυτοί που με ξέρουν παρακαλούνται να το επιβεβαιώσουν στα σχόλια)

Βρίσκονται ως διοργανωτές των μεγάλων συστημάτων, είτε ως επικεφαλής των μεγάλων επιχειρήσεων. (ας πούμε, καθηγητής σε φροντιστήριο)

Φαίνονται φυσικά να δυσανασχετούν σε κάθε επίκριση (μόνο αν προέρχεται από κάποιον ηλίθιο), και είναι συνήθως ανεξάρτητοι σε ό,τι κάνουν (προσπαθώ τουλάχιστον, true story). Είναι πολύ δύσκολο για αυτούς τους ανθρώπους να βρουν ένα άτομο του αντίθετου φύλου που θα τους κατανοήσει (Αχμ. Ασχολίαστο, που θα μας πεις και ξινίλες). Ωστόσο, είτε είναι άνδρες είτε γυναίκες, έχουν βαθιά και έντονα την επιθυμία για την αγάπη και συμπάθεια, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο (επειδή είμαστε κριοί, όχι επειδή είμαστε άνθρωποι, έ;). Η επιτυχία, δεν τους κάνει να αισθάνονται πολύ ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι (σε αντίθεση με την αποτυχία που την γουστάρουμε με τα χίλια).

Έχουν την τάση να έχουν έλλειψη σύνεσης, είναι από τη φύση τους παρορμητικοί και έχουν γρήγορο τρόπο σκέψης και δράσης (επαναλαμβανόμαστε για να γεμίσουμε τις σελίδες, ή μου φαίνεται;). Έχουν την τάση να κάνουν εχθρούς πολύ εύκολα (όοοοοοοχι, δεν μου φαίνεται, σιγουρεύτηκα τώρα). Είναι πάρα πολύ φιλόδοξοι, κατά κανόνα πετυχαίνουν στη ζωή τους και κερδίζουν χρήματα και θέση (αλλά δεν είμαστε ευχαριστημένοι με την επιτυχία, ε;). Είναι ευχαριστημένοι μόνο σε στιγμές που απορροφώνται με την εργασία τους και όταν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια. (Και έλεγα, δεν θα πει με τι δικαιούται ένας Κριός να είναι ευχαριστημένος;)

Αφήστε τα ζώδια, ή τουλάχιστον, αν πιστεύεις τόσο σε αυτά, μην γκρινιάζεις για την ζωή σου. Την αξίζεις.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας.

Αυτό το post έχω σκεφτεί πολλές φορές να το κάνω. Κάθε φορά το ακυρώνω, όμως κάθε φορά προκύπτει ο ίδιος λόγος να το γράψω.

Πρόκειται για την -ας την πούμε- Λίζα, ο ημίαιμος Γκέκας μας (για σκυλί μιλάω, μην περιμένετε κείμενο για τον Φάνη Γκέκα). Η Λίζα που λέτε, ζει σε μια αυλή περίπου 50τ.μ. Έχει το σπιτάκι της, τα πιατάκια της, τον χώρο που κάνει την ανάγκη της. Αυτή η αυλή είναι περιφραγμένη με φράχτη ύψους περίπου 1,5 μέτρου, ενώ σε αυτήν την αυλή κοιτάει το μπαλκονάκι της ισόγειας γκαρσονιέρας μας (που είναι και αυτό ισόγειο). Επίσης, υπάρχει μια πορτούλα που ενώνει την αυλή της Λίζας με την υπόλοιπη αυλή-πυλωτή του κτιρίου. Κάθε βράδυ, ανοίγουμε την πορτούλα της αυλής της και την αφήνουμε να αλωνίζει και στις 2 αυλές του σπιτιού, για να μας προσφέρει την πολύτιμη προστασία της.

Τα τελευταία 2 χρόνια λοιπόν, η Λίζα την έχει δει ότι είναι αυτός ο τύπος:

(Michael Scofield, ο ήρωας του Prison Break)

Στην αρχή η Λίζα δραπέτευε από την αυλή της, πηδώντας τον φράχτη του 1,5 μέτρου. Έπαιρνε φόρα, πηδούσε σαν τον Spiderman πάνω στον φράχτη, με τα πίσω της πόδια έδινε ώθηση προς τα πάνω, σκαρφάλωνε μέχρι η κοιλιά της να φτάσει στο πάνω μέρος, ταλαντωνόταν μπρος πίσω για να πάρει φόρα (!) και έπεφτε έξω από την αυλή, ελεύθερη να πάει την βόλτα της. Το θέαμα πρέπει να ήταν πραγματικά απίστευτο, αν κρίνω από την περιγραφή της Λίνας που το έχει δει.

Μιας και γενικά δεν είναι ήσυχο σκυλί, μάλλον το αντίθετο θα λέγαμε, και έκανε ζημιές σε όλα τα παρακείμενα σπίτια, προτιμήσαμε να βρούμε έναν τρόπο να ελέγχουμε εμείς το πότε θα πηγαίνει βόλτα. Έτσι, της φορέσαμε μια αλυσίδα περίπου 7-8 μέτρα (μην νιώσει και εντελώς περιορισμένη), την δέσαμε και ελπίζαμε ότι είχαμε λύσει το πρόβλημα μας. Εννοείται ότι μας κράτησε κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα.

Μέσα σε λίγες μέρες, βρήκαμε την Λίζα έξω από τον φράχτη και πάλι, με την αλυσίδα της φορεμένη βέβαια. Το σκυλί έγραψε στα τέτοια του την αλυσίδα και πήδηξε πάραυτα, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι έχει εγκλωβιστεί στο σημείο που προσγειώθηκε. Την βρήκαμε να κλαψουρίζει σαν μωρό παιδί (πάλι καλά που δεν την βρήκαμε πνιγμένη).

Της μικρύναμε λοιπόν την αλυσίδα κατά 1 μέτρο, ίσα ίσα να μην φτάνει να πηδάει από τον φράχτη. Πέρασαν αρκετές μέρες και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Όμως η Λίζα, σύντομα συνειδητοποίησε ότι η αλυσίδα της φτάνει για να υπερπηδάει την μικρή πορτούλα της αυλής της (επίσης περίπου στο 1,5μέτρο) και προσπαθούσε να το σκάσει από εκεί. Και πάλι την βρήκαμε εγκλωβισμένη ακριβώς έξω από την πόρτα της αυλής της.

Ο πεθερός μου λοιπόν αναγκάστηκε να πάρει δραστικά μέτρα. Πήγε στον φράχτη, και έφτιαξε μια κατασκευή με σύρμα πέρα ως πέρα, έτσι ώστε το σκυλί, όταν πάει να πηδήξει, να βρίσκει το κεφάλι του και να μην μπορεί να συνεχίσει. Όντως και αυτό το μέτρο είχε αποτέλεσμα, ειδικά την πρώτη μέρα ήταν φοβερό το θέαμα να βλέπεις την Λίζα να παρατηρεί σπιθαμή προς σπιθαμή τον φράχτη μπας και βρει κανένα πέρασμα. Το ίδιο έκανε και στην πόρτα ο πεθερός μου.

Αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει είναι ότι το σκυλί κάποια στιγμή έμαθε να ανοίγει την πόρτα από μόνο του και να βγαίνει έξω...!!! Μάλιστα έχω την υποψία ότι είχε μάθει να την κλείνει κιόλας, γυρνώντας! Αποφασίσαμε κάθε βράδυ να κλείνουμε και τις εξωτερικές πόρτες της πυλωτής, μια συρταρωτή και μια κανονική. Όντως, το σκυλί δραπέτευε από την αυλή του αλλά δεν μπορούσε να βγει στον δρόμο.

Κάποια στιγμή βέβαια προσπάθησε να ξαναβγει από την αυλή της, και η πόρτα είχε σκαλώσει και δεν άνοιγε. Το αποτέλεσμα; Να στραβώσει την πόρτα!!! Ο πεθερός μου λοιπόν πήγε, την έφτιαξε, και βάλαμε και ένα μακρύ σίδερο από την μέσα μεριά να κρατάει κόντρα. Πριν λίγες μέρες συνειδητοποιήσαμε ότι το σκυλί, στην προσπάθεια του να βγει, χρησιμοποίησε το σίδερο σαν μοχλό, έβγαλε την πόρτα από τους μεντεσέδες (!) και βγήκε έξω. Μάλιστα, στην πορεία προς τον δρόμο, βρήκε την συρταρωτή πόρτα της πυλωτής (μιλάμε για μια πόρτα μήκους περίπου 3-3,5 μέτρων, με το ανάλογο βάρος), την άνοιξε και αυτήν και μας άφησε άφωνους!!!

Για αυτό σου λέω, δεν έχουμε σκυλί εμείς στην αυλή, τον Michael Scofield από το Prison Break έχουμε. Σε λίγο θα βρούμε κανένα λαγούμι να βγάζει στον δρόμο, ή αν είναι έτσι, ας της δώσουμε και κλειδιά καλύτερα να μπαίνει να πίνει και κανέναν καφέ. Αν είναι δυνατόν!!!

Όχι τίποτα, αν τα διαβάσει κανείς όλα αυτά, θα νομίσει ότι το σκυλί κακοπερνάει στα χέρια μας. Η Λίζα και τις βόλτες της κάνει, και τα χάδια της έχει, και τον τεράστιο χώρο της. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμπεριφέρεται σαν κατάδικος στο Αλκατράζ, ειλικρινά.

Φαντάσου να την είχαμε εκπαιδεύσει κιόλας, τι θα έκανε.