Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Γράφει πουθενά στο κούτελο "μαλάκας";

Μετά από 4 μήνες αφλογιστίας στο μπλογκάκι τούτο, σήμερα ξαναβρίσκω την διάθεση για να γράψω. Δυστυχώς όμως, παρότι στο ενδιάμεσο συνέβησαν πάρα πολλά ευχάριστα πράγματα (με κορυφαίο γεγονός τον γάμο μας, στον οποίο περάσαμε τέλεια), η αφορμή για το σημερινό post δεν είναι έτσι.

Βέβαια, με τόσους μήνες απουσίας, είναι να απορεί κανείς ποιος σκατά θα το διαβάσει, αλλά και πάλι, το κίνητρο για μένα ποτέ δεν ήταν η επισκεψιμότητα. Θα τα πω για να τα βγάλω από μέσα μου, όπως κάποτε.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Αρκετές μέρες πριν, ήρθα σε συνεννόηση με το φροντιστήριο στο οποίο δούλευα και πέρσι για τις ώρες και τα τμήματα που θα έχω και φέτος. Η συνεννόηση κατέληξε στο ότι θα έχω 6 τμήματα (ας τα πούμε Α, Β, Γ, Δ, Ε και Ζ) που θα μου βγάλουν στο σύνολο έναν λογαριασμό 15 με 18 ώρες εβδομαδιαίως. Αυτό, σε σχέση με πέρσι που είχα 3 ώρες, ήταν για μένα ένας προσωπικός θρίαμβος. Επιτέλους, σκέφτηκα, με 60 έως 70 ώρες τον μήνα, θα μπορώ να βγάζω από το φροντιστήριο τα χρήματα για τις καθημερινές μας ανάγκες.

Ο γάμος έγινε, και λίγες μέρες μετά τον γάμο, προέκυψε μια ακόμη ευκαιρία, σε πρωινή δουλειά αυτήν την φορά. Ολιγόμηνη σύμβαση, σχόλασμα νωρίς το μεσημέρι, μέτρια λεφτά. Άρπαξα την ευκαιρία και δέχτηκα αμέσως, σκεφτόμενος αφενός τα ένσημα, αφετέρου το ότι μια πρωινή δουλειά δεν θα με ενοχλούσε σε τίποτα στην εργασία μου στο φροντιστήριο. Θα τα προλάβαινα και τα δύο, ούτως ή άλλως η πρωινή δουλειά ήταν για λίγους μήνες, οπότε δεν έθεσα μέσα μου θέμα αντοχής. Για λίγους μήνες θα άντεχα, θα έπαιρνα τα λεφτά από την πρωινή δουλειά καβάτζα και θα συνέχιζα ακάθεκτος με το φροντιστήριο.

Βέβαια, για να μπορέσω να παίρνω μια ανάσα και μια μπουκιά από την πρωινή δουλειά πριν αρχίσω τα μαθήματα στο φροντιστήριο, ζήτησα από το φροντιστήριο να μην με βάλουν πρώτη και δεύτερη ώρα στο πρόγραμμα.

Κάποια στιγμή με πήρε το αφεντικό τηλέφωνο, και μου είπε πως, επειδή φέτος θα έχω πολλές ώρες, το πρόγραμμα δεν βγαίνει με μένα να λείπω από την 1η και την 2η ώρα. Το δίλημμα που μου ετέθη, ήταν, ή 5-6 ώρες με αυτό μου το αίτημα ικανοποιημένο ή 15-18 ώρες με μένα να ξεκινάω την 2η ώρα. Μάλιστα στην ουσία, και πολύ ευγενικά, μου είπε ότι αν δεν ξεκινάω την 2η ώρα του προγράμματος, τον κρεμάω, γιατί βασιζόταν πάνω μου, και για αυτόν τον λόγο με υπολόγιζε για τόσες ώρες.

Σκέφτηκα λοιπόν τις δεκάδες των μηνών της ανεργίας μου που κουβαλούσα στην πλάτη μου, σκέφτηκα ότι έχω ξεκουραστεί αρκούντως ψυχικά όλο το καλοκαίρι, και αποφάσισα να βουτήξω στα βαθιά νερά. Συν τοις άλλοις, το επιχείρημα ότι τον κρεμάω είχε όντως λογική βάση και, προκειμένου να φανώ αναξιόπιστος ως άνθρωπος, είχα ακόμη ένα κίνητρο για να αποδείξω το αντίθετο.

Δέχτηκα τις 15-18 ώρες εβδομαδιαίως με εκκίνηση την 2η ώρα. Όσο κουραστικό και να ήταν, θα ήταν για λίγους μήνες. Το αφεντικό επίσης αναρωτήθηκε αν θα άντεχα όλη αυτήν την δουλειά, αλλά τον διαβεβαίωσα ότι δεν θα υπάρχει θέμα. Μάλιστα, συνεννοήθηκα και με την πρωινή δουλειά για να πηγαίνω μισή ώρα νωρίτερα και να σχολάω αντίστοιχα το ίδιο. Κέρδισα έτσι ένα πολύτιμο μισάωρο ξεκούρασης, ακριβώς πριν ξεκινήσω τα μαθήματα.

Η πρωινή δουλειά ξεκίνησε και δειλά δειλά ξεκίνησε και το φροντιστήριο. Τα πρώτα τμήματα από αυτά που είχαμε συμφωνήσει άρχισαν να σχηματίζονται, τα μαθήματα τους καταρτίζονταν, και το πρόγραμμα άλλαζε καθημερινώς, όπως συμβαίνει συνήθως. Εγώ λοιπόν, κάθε μέρα, μάθαινα ποιες ώρες θα έχω και σε ποια τμήματα. Ξεκίνησα με τα 3 από τα 6 τμήματα.

Και στα 3 τμήματα βρήκα θετική ανταπόκριση από τα παιδιά. Στα τμήματα -ας τα πούμε- Α και Β, τα παιδιά έδειχναν να μην έχουν σοβαρά κενά από τις προηγούμενες χρονιές, και μάλιστα απαντούσαν σωστά στις περισσότερες από τις ερωτήσεις μου, παρότι είχαν να αγγίξουν το μάθημα από πέρσι. Στο δε τμήμα Γ, πραγματικά το κλίμα ήταν συναρπαστικό.

Κάποια στιγμή, συζητώντας με μια συνάδελφο και φίλη, που κάνει μάθημα στο τμήμα Α και Β, μου είπε ότι έχει πάρει κομπλέ πρόγραμμα. Η εύλογη απορία μου, ενδόμυχα, ήταν γιατί εγώ δεν έχω πάρει πρόγραμμα και μαθαίνω κάθε μέρα τις ώρες μου. Δεν πρόλαβα καν να την εκφράσω, σκεφτόμενος ότι εντάξει, θα σταθεροποιηθεί το γαμημένο το πρόγραμμα. Όπως και έγινε.

Επίσης, άλλη συνάδελφος, ήρθε και μου είπε ότι τελικά τα τμήματα Δ και Ε θα τα μοιραστούμε μεταξύ μας, όπως και συνεννοηθήκαμε να κάνουμε. Εγώ πήρα το Δ, η συνάδελφος το Ε. Αυτό βέβαια θα μου αφαιρούσε 2 ώρες την εβδομάδα, αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν μικρό το κακό.

Σήμερα, μετά το μάθημα μου το τμήμα Γ, με κάλεσε το αφεντικό στο γραφείο για να συζητήσουμε. Μετά τον πρόλογο για το πόσο με εκτιμάει ως άνθρωπο και καθηγητή, μου είπε ότι τα παιδιά του τμήματος Α και Β, μετά από 2 και 1 ώρα μαθήματος αντίστοιχα, παραπονέθηκαν ότι δεν με καταλαβαίνουν. Αυτός θα ήταν και ο λόγος που θα έπρεπε να σταματήσω να κάνω μάθημα σε αυτά τα τμήματα. Πραγματικά εντυπωσιασμένος (!), του είπα ότι τα παιδιά απαντούσαν σωστά στην συντριπτική πλειοψηφία των ερωτήσεων μου, δείγμα ότι έχουν καταλάβει πολύ καλά το μάθημα, πράγμα που όντως έτσι είχε γίνει.

Οι γενικόλογες δικαιολογίες που μου παρουσίασε εκ μέρους των παιδιών συνεχίστηκαν. Μου είπε ότι φοβάται μήπως του φύγουν τα παιδιά, για αυτόν τον λόγο, αποφάσισε να αλλάξει τον καθηγητή και πως, σε αυτά τα τμήματα, θα μπει μια κοπέλα, νέα στο φροντιστήριο. Μου είπε ότι την απόφαση για την αλλαγή του καθηγητή την παίρνει με βαριά καρδιά, πως ξέρει και αναγνωρίζει το έργο μου στο φροντιστήριο, πως αναγνωρίζει ότι όλα τα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια μου μέχρι αυτήν την στιγμή έμειναν ικανοποιημένα, αλλά πως, σε αυτήν την περίπτωση, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Στην ερώτηση μου, ότι εντάξει, τα τμήματα Α και Β θα τα πάρει η νέα κοπέλα, τι θα γίνει με τα τμήματα Δ και Ζ τα οποία δεν τα έχω ξεκινήσει ακόμη, η απάντηση του ήταν, για το μεν τμήμα Δ ότι τα παιδιά δήλωσαν την επιθυμία να έχουν την συνάδελφο που πήρε και το Ε, για το δε τμήμα Ζ ότι δεν έχει σχηματιστεί ακόμη.

Δηλαδή, έμεινα μόνο με το τμήμα Γ, τουτέστιν 2 ώρες την εβδομάδα.

Το θέμα είναι ότι όλο αυτό το παραμύθι δεν το έχαψα.΄

Όχι επειδή τα παιδιά δεν κάνουν κουμάντο στο φροντιστήριο. Αυτό το ξέρω και μάλιστα από πρώτο χέρι, μιας και πέρσι, ξεκίνησα να δουλεύω ως αντικαταστάτης καθηγήτριας που έφυγε επειδή δεν την καταλάβαιναν τα παιδιά. Μου το έχουν πει και άλλοι συνάδελφοι ότι γίνεται αυτό το πράγμα. Για να είμαι δίκαιος, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο όντως να έγινε έτσι και με μένα. Αλλά δεν το θεωρώ το πιο πιθανό σενάριο.

Γιατί ρε πούστη μου, κάποια ερωτήματα είναι δύσκολο να απαντηθούν.

Πως σκατά γίνεται κάποιο παιδί που δηλώνει ότι δεν κατάλαβε το μάθημα, αμέσως πριν να μου απαντάει σωστά στις περισσότερες ερωτήσεις του μαθήματος;

Πως σκατά γίνεται, εδώ και 5 μέρες, η συνάδελφος που έμπαινε στα τμήματα Α και Β να είχε πρόγραμμα για όλη την εβδομάδα και εγώ να μάθαινα κάθε μέρα τις ώρες που θα είχα την ίδια μέρα;

Πως σκατά γίνεται, σήμερα, να έχει βρεθεί ως δια μαγείας η νέα συνάδελφος που θα με αντικαταστήσει, όταν τα τελευταία μου μαθήματα με τα εν λόγω τμήματα να έγιναν χθες; Δηλαδή, από χθες, πρόλαβαν τα παιδιά και διαμαρτυρήθηκαν, ήρθε η νέα συνάδελφος, πέρασε συνέντευξη και κρίθηκε ικανή να ξεκινήσει τα μαθήματα άμεσα;

Ή μήπως, έγιναν τα παρακάτω;

Το αφεντικό, δεν πίστεψε ότι μπορώ σωματικά να ανταπεξέλθω και στην πρωινή δουλειά και στην απογευματινή, παρόλες τις διαβεβαιώσεις μου. Θυμίζω, αυτή η κουβέντα έχει πολλές μέρες που έγινε. Ή μπορεί να μην του έβγαινε το πρόγραμμα. Ή μπορεί, έχοντας μείνει με την εντύπωση ότι τον κρεμάω να μην πείστηκε.

Έτσι, στο μεσοδιάστημα, ξεψάχνισε όλα τα βιογραφικά που είχε στο συρτάρι του, και καλούσε κόσμο για συνέντευξη. Προφανώς όμως, μιας και το φροντιστήριο έπρεπε να δουλέψει, έβαλε εμένα να κάνω τις πρώτες ώρες, και μόλις βρήκε αντικαταστάτη, τσουπ, μου τις αφαίρεσε. Πέταξε και την ευθύνη στα παιδιά, και όλα καλά -για αυτόν.

Όχι, αν έχει μείνει έστω και ένας αναγνώστης σε αυτό το μπλογκ, ας ζυγίσει τα 2 σενάρια, και ας μου πει πραγματικά, πιο θεωρεί πιο πιθανό.